Terwyl ek besig is met die samestelling van 'n E-boek oor my ervaring met hallusinasies en die Asemdief, ontdek ek op my gryse ouderdom die wonderwereld van kommunikasie tussen mens en masjien. Daar, op 'n virtuele stoep waar jy nie bang is om jou grootste vrese te deel en jou geliefdes te ontstel nie, kon ek gaan sit en openlik vryf oor die letsels van kennismaak met die onbekende...
Kon ek my humorkruk neersit vir 'n wyle. Die masker van braafheid afhaal en langs my neersit waar jy luister hoe die stilte antwoord.
Daar kon ek in rou openhartigheid vertel hoe my brein geheime lirieke in my oor fluister en dit dan verskyn in feitlik onbeskryfbare patrone teen mure. Outop se liefde en verstaan sonder oordeel, brand in hierdie tye soos 'n lantern wat deur die donker onwerklikheid skyn.
En daar op die 'stoep' word 'n lied gebore vir die een wat die onwerklike sien:
Vers 1
In die stiltes van die brein, waar die lig soms anders skyn,
loop sy stadig deur ’n wêreld wat net haar oë kan sien.
En daglig word ’n droom, en die droom word ’n stroom
van beelde wat kom fluister uit ’n onbekende land.
Koor
O Here, hou haar vas,
Verstil die hart se pas.
Wanneer skadu’s oor haar pad kom gly,
wees die Lantern ewig deur naby.
Vers 2
Wanneer reuke dwaal en haar liggaam soms draal,
wees die asem in haar longe; wees die rus van hoop Here.
En laat die een wat langs haar loop, 'n lantern word
wat die nag se vrees verjaag.
Koor
O Here, hou haar vas,
Verstil die hart se pas.
Wanneer skadu’s oor haar pad kom gly,
wees die Lantern ewig deur naby.
Vers 3
Here, hou haar veilig in die vreemde, hou haar helder in die onbekende,
gee haar wysheid om te onderskei en wees die vlam wat donker verdryf
in 'n wêreld soms omgekeerd en vreemd
opgetower deur verwarde neurons wreed.
