Dalí se Surrealistiese Dinee — ’n Oordaad van Verbeelding

[Meraai vannie Baai]

Dalí se Surrealistiese Dinee — 'n Oordaad van Verbeelding

Dalí se Les Dîners de Gala (1973) is nie 'n kookboek nie. Dit is 'n surrealistiese kunswerk vermom as 'n kookboek. Dit is 'n teater van smaak. Dit is 'n visuele oordaad waar kos erotiek word, en erotiek kos. So word 'n liturgiese kombuis geskep waar kuns en kos mekaar vind.

Op my skerm is die Marginalian‑blad oop. Die een waar Victoria McCabe in April 1973 briewe uitstuur na 250 digters en vra vir hul gunsteling‑resepte. 150 antwoord, 117 beland in die boek John Keats's Porridge .

En in daardie oomblik besef ek: hierdie twee boeke — Dalí se Les Dîners de Gala en McCabe se Porridge — is nie net resepte nie. Hulle is kreatiewe rituele. Hulle is biografieë in bestanddele.

Dalí bring:
· swane op gebak,
· tandeborsels op pasteie,
· kreef wat lyk of dit so pas 'n geheim gefluister het,
· wyn wat soos 'n oog op die tafel lê.

Dalí glo, soos hy self skryf, dat die kaak die beste instrument is om filosofiese kennis te begryp. Hy kook om te onthou. Hy kook om te verbeel. Hy kook om te skep.

Waar die digters se resepte nederig is, is Dalí se geregte dekadent. Waar die digters spaarsamig probeer oorleef, oorlaai Dalí. Waar die digters leen en herskep, vervorm Dalí.

Die Marginalian beskryf die boek as "'n tiny yet enormously delightful little cookbook" vol resepte wat wissel van Edward Abbey se Hardcase Survival Pinto Bean Sludge tot Claire McAllister se Baked Stuffed Sweet Oranges .

Maar die hart van die boek lê in drie ikoniese resepte — drie kreatiewe stemme wat hul kombuis as verlengstuk van hul poësie gebruik.

NS: Resepte gedeel in die kommentaar afdeling.

[Meraai vannie Baai]

Ginsberg se rooisop-resep is onverbloemd, ontoegeeflik, ritmies soos sy vers. Hy begin eenvoudig:
"Boil 2 big bunches of chopped beets and beet greens for one hour..."
Dan kom die suurlemoen — vier of vyf, of meer — om die suiker te balanseer, "as for lemonade". Die sop word yskoud bedien, met warm aartappels aan die kant en 'n dollop suurroom in die middel van die rooi koue beetsop .
Dit is nie net kos nie. Dit is 'n politieke kleur. Dit is 'n estetiese stelling. Dit is Ginsberg wat kook soos hy skryf — met oortuiging.
https://allenginsberg.org/2011/09/cold-summer-borscht/

Joyce Carol Oates se Easter Anise Bread — 'n Ritmiese Brood
Oates se brood is streng, gedissiplineerd, amper monasties. Die bestanddele lê soos 'n liturgie:
"1 dozen eggs... 1 teaspoon anise seed... 9 cups flour..."
Die proses is ritmies: klits, meng, rys, knie af, rys weer, vorm vier brode, bak vir 20–30 minute by 350°F .
Dit is brood as gedig. Brood as ritueel. Brood as volharding.
https://www.nepoetrysociety.org/post/__joy

Muriel Rukeyser se Omelette Philleo — Suurheid as Waarheid
Rukeyser se omelet is 'n klein rebellie:
"Fill with slices of cranberry sauce for a tart and various omelette."
Sy noem dit "on the side of variousness in life" — 'n erkenning dat smaak, soos poësie, verskeidenheid nodig het om te leef.